از سوگ تا سرفرازی
(از سوگ تا سرفرازی)
چو آتش ز بیداد برخاستی
دو دیو از پی جنگ آراستی
یکی نام ترامپ بر خود نهاد
دگر نتانیاهو، بداندیش و شاد
به پندار خویش آمدند از کمین
که لرزان کنند این کهن سرزمین
ندانست آن دیو بدکیش و مست
که ایران نگردد ز توفان شکست
که این خاک، خاک دلیران بود
پناه دل رنج‌دیدگان بود
ز تاریخ این خاک، آوازه خاست
که فریاد مظلوم، در سینه‌اش جاست
چو نهم اسفند، شب تیره گشت
زمین از غم و خون، پر از خیره گشت
ز آفاق، آتش به تهران رسید
شراری به کاشانه جان دمید
سپهبد ز میدان به خون خفته بود
سر رهبر از تیغ کین خفته بود
ز هر خانه برخاست بانگ دریغ
ز هر دیده بارید خونابه تیغ
ولی ریشه‌ای را که در خاک ماند
نمی‌خشکد از تندباد زمان
اگر سرو افتد ز بیداد باد
ز خاکش برآید هزاران نژاد
چو هنگام تدبیر و پیمان رسید
خرد راه خود را به میدان کشید
بزرگان نشستند و رای آورد
ز دل‌های داغ‌دیده، پای آورد
دگر رهبری بر سر کار شد
دلیرانه آماده پیکار شد
به هرمز نظر کرد و فرمان نوشت
که بی‌پاسخی، راه دریا نگشت
چو تنگه به روی گذر بسته شد
جهان در تب بیم و اندیشه شد
ز هر سوی عالم صدایی بلند
برآمد ز مردم، ز پیر و جوان
که تا کی برافروزید آتش به خاک؟
که تا چند خون می‌چکد از هلاک؟
نه تنها در ایران، که در هر دیار
صدای اعتراض آمد از هر کنار
جهان دید فرجام بیداد را
که تاریخ نسپارد این یاد را
دو دیو اگر چند غوغا کنند
جهان را به خون و بلا وا کنند
نماند به گیتی ستم پایدار
نه تخت ستم ماند و نه تاج و بار
بماند ز ایران، نشان بلند
که از ریشه‌اش برنخیزد گزند
#بهنام_محترمی#
